نوشته های پرا کنده

سلام

salsal3 — Tue, 18 Nov 2008 06:39:18 GMT

سلام

بعد از مدتها دوباره تصمیم گرفتم برگردم

برای ادامه دادن ...

درسها خیلی سخت شده ولی سعی میکنم به وبلاگم هم برسم

salsal3 — Mon, 30 Jul 2007 11:59:17 GMT

کربلادر کربلا می ماند اگر زینب نبود

عجب صبری خدا دارد ..........

salsal3 — Fri, 18 May 2007 05:15:18 GMT

اسلام مرز ندارد -----دروغه ، دروغه،دروغه

ديوز كودكم برسر اين گناه رفت

او بي پناه امده بود بي پناه رفت

........................................................................................................؟

اصلا خودت وجودداري؟!و هيچي نمي گي! ياد ترانه اي كه احمد ظاهر مي خواند مي افتم،عجب صبري خدا دارد اگر من جاي او بودم...اگر من بودم.............................همان بهتر كه او جاي خود باشد .

شاید خدا هم رد مرز شده باشد

salsal3 — Wed, 09 May 2007 15:39:18 GMT

شايد خدا هم رد مرز شده باشد!

شهرياران بی مدرك

http://kabulpress.org/my/spip.php?article158

سه شنبه 1 مه 2007, بوسيله ى پوريا بهار

شهريار کوچولو ! اين جوری بود که من کَم کَمَک از زندگیِ محدود و دل‌گير تو سر درآوردم. تا مدت‌ها تنها سرگرمیِ تو تماشای زيبايیِ غروب آفتاب بوده. به اين نكته ي تازه ، صبح روز چهارم بود كه پي بردم، يعني وقتي كه به من گفتي:

ـ غروب آفتاب را خيلي دوست دارم. برويم فرو رفتن آفتاب را تماشا كنيم......( شهريار كوچولو، آنتوان دو سنت اگزوپري)

اين روزها بر مهاجرين افغاني ساكن ايران از آسمان و زمين، بلا مي بارد. ارگانهاي دولت ايران، به صورت هماهنگ و برنامه ريزي شده براي اخراج آنان همسو شده اند. نيروي انتظامي با همكاري اداره اتباع در شهر و محله،‌ كوچه و خيابان‌ و محل هاي كار اقدام به جمع آوري و اخراج دسته جمعي مهاجرين فاقد مدرك نموده است. صدا و سيما با تهيه و پخش برنامه ها، گزارشها و مصاحبه هايي زمينه هاي رواني جامعه ايران را آماده مي كند. خبرنگاران راديو و تلويزيون به هيبت يك بازپرس ويژه قتل عمد،‌ در محل هاي كارگري حاضر شده و به بازخواست از كارگران افغاني مي پردازند كه (( چرا به كشورشان باز نمي گردند؟ )). احمد حسيني مثل هميشه در صفحه تلويزيون حاضر مي شود و با استناد به پيمان نامه هاي ايران با كميسارياي پناهندگان سازمان ملل در مورد بازگرداندن مهاجرين و با تهديد آنان، خبر از پايان صبر جميل مردم و دولت ايران در مهمان نوازي از مهاجرين مي دهد!

تمام جريانها و گروههاي سياسي، محافظه كار و اصلاح طلب، راست و چپ ، راديكال يا طرفدار اصلاح تدريجي،‌ همه و همه در مورد مساله مهاجرين به توافق كامل رسيده اند!

در اين آشفته بازار، اما فرشتگاني هستند كه بيش از همه قرباني مي شوند. كودكاني كه بي هيچ گناهي بدون آن كه خود بخواهند به ايران آورده شده اند و يا آنجا به دنيا آمده اند و خوش ترين ايام زندگي خود را با كوله باري از آشفتگيها گذراندند.

بر اساس معيارهاي انساني و مقرارت و توافق نامه هاي بين المللي، ‌احترام به كودك و رعايت حقوق اوليه آنان چون حق حيات،‌ تحصيل،‌ عدم بهره كشي و كار اجباري، ابراز آزاد عقيده و نظر و..... به رسميت شناخته شده است. براي مثال كشورهايي كه پيمان نامه حقوق كودك مصوب مجمع عمومي ملل محد در بيستم نوامبر 1989 را امضا كرده اند ( كه ايران هم جزء‌ آنها است) متعد مي شوند كه بدون هرگونه تبعيض و بدون توجه به نژاد،‌ رنگ،‌ جنسيت ، زبان و مذهب و .... حقوق مندرج در پيمان نام كه شامل حقوق اوليه و اساسي چون حق تحصيل مي شود را به رسميت بشناسند.

جهان نمونه هاي بسياري از اين نقض حقوق كودك را ديده است. براي مثال كودكان كار كه در بسياري از كشورهاي فقير جهان زندگي مي كنند و يا كودكاني در شرايط هرج و مرج سياسي و بي نظميهاي اجتماعي همانند جنگها‌، به عنوان عسكر از آنها استفاده مي شود از نمونه هاي بارز نقض حقوق كودكان است.

ايران كه براي بازگرداندن مهاجرين افغاني،‌ دست به هر اقدامي زده است،‌ در برخورد با كودكان مهاجر افغاني بي گمان از بزرگترين ناقضان پيمان نامه حقوق كودك است.

رسانه هاي جمعي اين كشور، چه راديو و تلويزيون و چه روزنامه هاي مربوط به جناحهاي متفاوت سياسي،‌ هيچ يادي از آن حق و اين كودكان نكرده اند. حداكثر ميزان سخن از حقوق اين كودكان، ‌به آناني كه مادرانشان ايراني است خلاصه شده است، ولي ديگر كودكان افغاني كه تعدادشان به چند صد هزار تن مي رسد، هيچگاه شايسته بحث قرار نگرفته اند. تنها چيزي كه ديده شده است، اخبار و تيتر روزنامه ها است كه بدون ارائه هيچ مدرك محكمي كودكان افغاني را عاملان اصلي پديده كودكان خياباني معرفي كرده اند!

دولت ايران براي شدت بخشيدن به بازگرداندن مهاجرين افغاني به كشورشان، از سياست جلوگيري از ادامه تحصيل كودكان در مدارس استفاده مي كند. طبق اين سياست كودكان فاقد مجوز در هيچ صورتي حق ادامه تحصيل را در ايران ندارند، و كودكان داراي مدرك شناسايي هم براي تامين مخارج خود، بايد به آموزش و پرورش پول بدهند كه براي اكثر خانواده هاي مهاجرين كه چند فرزند آنان به مدرسه مي روند، ‌قابل تامين نيست و عملا نمي توانند درس بخوانند. اين كودكان مهاجر كه فرصت تحصيل نداشته اند، به مدارس خود گردان روي آورده اند كه در شرايطي بسيار اسف بار و با شرايطي كه حتي نتوان نام غير استاندار را بر آنها نهاد، تحصيل مي كنند كه اين مدارس هم به دليل پي گيريهاي مقامات ايران، ‌اكثرا به صورت زير زميني فعاليت مي كننند.

طبق جديد ترين تصميم سازمان آموزش و پرورش در سال تحصيلي 87 ـ 1386 بيش از نيمي از كودكان افغاني كه در مدارس ايران به صورت قانوني تحصيل مي كنند،‌ هم از چرخه آموزش خارج مي شوند.

بدون توجه به هيچ يك از قوانين بين المللي، تنها رجوع به وجدان بشري‌ كافي است كه اين حق را به هر كودكي بدون توجه به مليت،‌ نژاد، قوميت يا مذهب بدهيم كه بتواند تحصيل كند. گرچه قوانين بين المللي همچون توافقنامه حقوق كودك اين حق را براي تمام كودكان در جهان به رسميت شناخته است.

در اين روزها با شدت گرفتن روند اخراج مهاجرين افغاني، كودكان آسيب پذيرترين قشر اين طرح هستند. مهاجرين افغاني كه در ايران بدون مدرك زندگي مي كنند، كساني هستند كه ادامه زندگي در افغانستان برايشان بسيار دشوار بوده است.يا به عبارتي در آن سوي مرز چشم انداز روشني نداشته اند. براي همين به ايران آمده اند. در اين ايام اين افراد اكثرا از خانه خارج نمي شوند تا دستگير نشوند،‌ ولي به دليل نياز اقتصادي بعد از چند روز مقاومت،‌ به اجبار از خانه براي يافتن قوتي لايموت بيرون مي روند، در بيرون دستگير شده و (( رد مرز ))‌ مي شوند، در حاليكه خانواده آنها كه اكثرا پر جمعيت هستند بدون سرپرست باقي مي مانند. اين مردان اخراجي، ‌به دليل شرايط دشوار بازگشت نمي توانند به آساني بازگردند و تمام فشار بي سرپرستي به دوش زنان و كودكان بي نوا مي افتد. بسياري از اين كودكان مجبور به ترك تحصيل ( اگر بشود درس خواندن در مدارس خودگردان را تحصيل ناميد ) مي شوند، به كارهاي سخت و طاقت فرسا تن مي دهند و......

شايد هر كودك مهاجر افغاني اين را از خود بپرسد كه من در شكل گيري كدام يك از اتفاقات نقش داشته ام؟ جايگاه من در انرژي هسته اي و تلاش ايران براي تبديل شدن به قدرت جهاني چيست؟ نقش من در معادلات قدرت كدام است؟ چرا بايد من بازيچه زد و بندهاي وزارت كشور و كميساريا باشم تا هر سال ايران، زندگي را بر ما سياه كند بلكه بتواند مقادير بيشتري كمك از كميساريا دريافت كند؟

آيا در ذهن اين كودكان اين سوال را خلق نمي شود، كه براستي اين خدايي كه اين قدر در مورد عدالت او سخنها گفته شده است كجاست؟ خدايي كه اين قدر در مورد مهرباني او گفته مي شود به كجا خزيده است كه نا مهربانيهاي مخلوقاتش را در حق معصوم ترين قشر جامعه بشري نمي بيند؟

آيا اين كودك نمي تواند از خدا بپرسد به كدام گناه نا كرده و جرم مرتكب نشده بايد با او اينگونه رفتار شود؟ پدرش را پيش چشمانش بگيرند و از او جدايش كنند، به مدرسه نتواند برود و درس بخواند، مجبور باشد در كوره هاي آجر پزي و سنگ بريها ساعتها به سخت ترين كارها تن دهد؟ در حاليكه او خود در خلق هيچ يك از اتفاقات جهان نقشي نداشته است؟ اين كودك از خدا خواهد پرسيد كه مرا به كدام گناه مطرود جهان ساخته اي كه اينگونه آواره همه جايم؟ شيطان را به دليل نافرماني اش از خود راندي و او را آواره قرون و اعصار ساختي. اما مگر سن من هنوز قادر به درك معناي گناه شده است كه اين طور رانده شوم و از ابتدايي ترين حقوق انساني خود محروم باشم؟

خاطره اي كه الي ويزل ـ برنده جايزه نوبل ـ از تجربه دوران كودكي خود در اردوگاه مرگ آلمان نازي نقل مي كند، تكان دهنده است. گشتاپو نوجواني را محكوم به مرگ مي كند و همزمان اسراي يهودي را به صف مي كشد تا نظاره گر صحنه اعدام و بعد پيكر بي جان او بالاي چوبه دار باشند. نوجوان، آرام و رنگ پريده و غمناك از چوبه دار بالا مي رود و در آن حال، يكي از اسرا از اسير كناري خود مي پرسد:‌ (( خدا كجاست؟ چرا كاري نمي كند؟ )) دقايقي چند مي گذرد، حكم اجرا مي شود و نوجوان معصومانه و ساكت جان مي بازد. و آن فرد دوباره مي پرسد: (( خدا، ‌اكنون كجاست؟ )). و الي ويزل كه اين پرسش را مي شنيده است با خود زمزمه مي كند :‌ (( خدا كجاست؟ او همين جاست.... بر روي چوبه دار و اعدام مي شود )). الي ويزل در همان آشويتس براي هميشه با خدا وداع كرد.

نمي دانم آن خدا امروز در ايران هست يا نه ؟ ولي بي گمان در ذهن كودك مهاجر افغاني غايب است كه اگر مي بود با ديدن اين همه ظلم آرام نمي گرفت.

شايد خدا هم رد مرز شده باشد!

درسهای غربت

salsal3 — Wed, 09 May 2007 15:30:18 GMT

درس های غربت

http://kabulpress.org/my/spip.php?article171

يكشنبه 6 مه 2007, بوسيله ى پوريا بهار

غربت به انسان درسهاي زيادي مي دهد و چهره از واقعيت هايي بر مي دارد كه در وطن امكان آگاهي به آنها نيست. شايد به همين دليل بوده باشد كه بزرگان بسيار توصيه به سفر كرده اند كه (( بسيار سفر بايد تا پخته شود خامي )). مهاجرين افغاني ساكن ايران، كه سالها در ايران زيسته اند و امروز با بي مهري دولت ايران و با روشهايي مانند پرت كردن كارگران از ساختمان به پايين ـ كه بي شباهت به رفتار عهد باستان نيست (درخوشبينانه ترين حالتش شبيه به قرون وسطا) ـ روبرو شده اند (خبر از بي بي سي مورخ 15/2/86)، شايد بهتر و بيشتر از هر افغان ديگر درسهايي را آموخته باشند كه در واقعي بودنشان نمي توان ذره اي ترديد كرد.

چندي پيش دولت ايران چند ملوان انگليسي، كه يكي از آنان زن بود را به جرم تجاوز به حريم دريايي ايران بازداشت كرد. به دنبال اين عمل، دولت ايران با موجي از مخالفت و سپس تهديد از سوي دولت انگليس مواجه شد. در پشت پرده هر چه گذشت بر اهل راز معلوم است ولي نتيجه اش اين شد كه محمود احمدي نژاد رئيس جمهور ايران و منوچهر متكي وزير خارجه به همراه بسياري ديگر از مقامات بلند پايه سياسي، با دسته گل اين متجاوزان را بدرقه كردند و با هواپيماي اختصاصي به لندان برگرداندند!

اين طرف قضيه، رفتار ايران در قبال مهاجرين افغاني چيزي نيست كه نياز به گفتن داشته باشد. و جالب اينجاست كه اصلا آب از آب تكان نمي خورد. نه كدام اعتراضي از جانب دولتي يا شخصي ديده مي شود و نه دولت ايران خود را مسئول هيچ اتفاقي مي داند و....

حال اين سوال در ذهن هر افغان و خصوصا مهاجرين ساكن ايران ايجاد مي شود كه علت اين رفتار دوگانه دولت ايران چيست؟

چند انگليسي را با وجود سابقه تاريخي جنگ و استعمار، آن گونه با قدر و عزت بدرقه مي كنند ولي هزاران افغاني را با وجود هزاران تشابه زباني و فرهنگي و مذهبي و اقتصادي و........ اينگونه با بي مهري مي راند؟ و در نهايت اينكه دليل اين سكوت معنا دار دولتمردان ما چيست؟

قرن بيستم را عصر ايدئولوژيها نام نهاده اند. دوره اي كه در آن ايدئولوژيهاي بزرگي چون ماركسيسم ، ليبراليسم و اسلام سياسي داراي قدرت شدند و نظامهايي براساس اصول فكري و فلسفي خود پايه ريزي كردند. به جنگ با يكديگر پرداختند و برخي بر بعضي پيروز شدند. بساط كمونيست با فروپاشي شوروي برچيده شد، گرچه احزاب سوسياليست همچنان به حيات سياسي خود ادامه دادند، ليبراليسم قدرتمند تر از هميشه ميدان دار عرصه جهاني شد و اسلام سياسي با رويكردهاي گوناگون خود مانند حكومت اسلامي در ايران، بنيادگرايي القاعده و طالبان، و ديگر نمونه هاي كوچك و بزرگ خود، به عنوان يك واقعيت (خوب يا بد) پذيرفته شد.

گذشته از لفاظي ها و بازيهاي زباني و فلسفي، و فارغ از آنچه در ديگر نقاط جهان مي گذرد، در ايران بعد از سال 1357و با استناد به انديشه اسلامي، نظامي مبتني بر فقه شيعه تاسيس شد.

به دليل ذات متغير انديشه و گسترش روز افزون تفكرات جهان شمول، ديگر مفاهيم هم كم كم وارد منظومه فكري ايران شده و در رقابت با تفكر غالب در پي قدرت جويي سياسي برآمده است. جريان اصلاح طلبي كه دوران رياست جمهوري محمد خاتمي نقطه اوج آن به شمار مي رود، بيشتر از متفكران نو انديش ديني و ليبرالهايي تشكيل شده بود كه با تاثير از آموزه هاي مغرب زمين، افق فكري و سياسي جديد و قدرتمندي را در صحنه اجتماعي ايران به وجود آوردند.

اما آنچه امروز در ايران، بيشتر رفتارها را جهت ميدهد، نه موج اسلام گرايي است و نه تفكرات ليبرال يا سوسياليست و يا هر نحله ديگر فكري. بلكه آنچه از اصالت و قدرت بيشتري برخوردار است و در وراي تمام جريانات سياسي صحنه ايران قرار دارد، ‌از اسلام گرا گرفته تا ليبرال و سوسياليست، ملي گرايي ايران يا همان پان ايرانيسم است.

ملي گرايي خود يك جريان مدرن است كه ريشه در تحولات غرب خصوصا در قرنهاي هفدهم و هجدهم خصوصا انقلابات فرانسه دارد. در ايران، در اواخر دروان قاجار و با ورود جريانهاي غربي به كشور،‌ نخستين جرقه هاي ملي گرايي ايران زده شد. اين جريان توسط رضا خان و پسرش محمد رضا از سلسله پهلوي، ‌به اوج خود رسيد.

انقلاب اسلامي سال 1357 گرچه به طور مقطعي احساس گرايي ديني را مدتي بر عملكرد سياسي سياستمداران ايران حاكم كرد، ولي در برخورد با صخره هاي واقعيت‌، ‌كم كم مجبور به عقب نشيني شده و باز تفكرات پان ايرانيستي قدرت گرفت،‌ به طوريكه حتي تئوريسين هاي وابسته به جناح قدرت را به سمت ارائه نظرياتي مبني بر همسويي اسلام و ايران و يكي دانستن آنها مجبور كرد.

به عبارتي مي توان اين نتيجه را گرفت كه در ايران هر جرياني كه قدرت را بدست گرفته يا بگيرد به دليل برتري تفكر پان ايرانيستي بر آن،‌ عملا در مسير اين ايده حركت خواهد كرد، گرچه ممكن است با پوششهايي مانند اسلام يا ليبرال يا سوسياليست و يا غير همراه باشد ولي در باطن چيزي نيست جز همان ايراني گرايي.

برخورد ايران با مهاجرين افغاني هم در اين پاراديم قابل تفسير است. نبايد انتظار داشت كه در شيوه برخورد با اخراج مهاجرين، ايران به اصول اسلامي يا ارزشهاي ليبرال مانند حقوق بشر يا غيره پايبند باشند. چه آنكه در ايران اين اجماع صورت گرفته است كه مهاجرين افغاني در ايران مخالف منافع ملي ايران است. در نتيجه اين با روحيه ايراني امروز كه زير بناي تفكرشان پان ايرانيستي است بيشتر قابل قبول است و فرقي نمي كند اين ايراني رئيس اداره اتباع باشد يا رئيس جمهور يا كارمند صدا و سيما يا يك كارگر ساختماني و يا هر قشر ديگر. و اين نوع رفتارها توسط هر ايراني ادامه پيدا خواهد كرد مگر اينكه مولفه دوم تاثير گذار باشد.

مولفه دوم، طرز تلقي ايران از قوي و ضعيف است.

ضعيف هميشه بازيچه قوي است و مهم تر از ضعيف بودن، ضعيف نشان دادن است. امروز چه تصويري از ما در ذهن همسايه غربي مان وجود دارد. مي توانيم كمي بين مردم ايران بگرديم و نظر آنان را جويا شويم و يا به برنامه هاي تلويزيوني كه در مورد ما در آن كشور تهيه مي شود نگاهي بياندازيم و يا رفتارهاي اخيرشان را مورد توجه قرار دهيم. آنچه مسلم است ما در ضمير جمعي اين مردم چيزي بيش از كارگر ساختماني به نظر نمي رسيم.( من به دلايل اين برداشت و يا درست و نادرست بودن آن كاري ندارم ). در رسانه هاي جمعي ايران كه البته تاثير بسيار زياد در جهت دهي افكار عمومي جامعه دارد، افغاني يا عامل برهم زننده نظم اجتماعي و اشغال كننده فرصت هاي شغلي ترسيم شده است و يا كارگري در خدمت ارباب خود. خصوصا چند سال اخير كه برنامه هاي تلويزيوني اقدام به تهيه سريالهايي كرده است كه در آن افغاني چيزي فراتر از مستخدم نيست! در خوش بينانه ترين حالتش در بعضي از فيلمهاي سينمايي انسانهايي ترسيم شده ايم كه شديدا نيازمند احساس ترحم اند!

وقتي كه ايران و بسياري ديگر از كشورها با جمع آوري قسمتهاي متكثر جامعه،‌ سرگرم ملت سازي بودند، ‌ما مشغول جنگهاي داخلي و از هم پاشاندن خود بوديم. در ايران با وجود اختلاف ديدگاهها آنگاه كه پاي منافع ايران و ايراني به ميان مي آيد، تمام جريانات دست از خواسته هاي خود شسته و در آن راستا هم جهت مي شوند، ولي در اييجا ما هنوز تعريف مشخصي از منافع ملي نداريم. بسياري از ما در سطوح مختلف جامعه و دولت‌، خودمان را انسانهايي مجبوري مي پنداريم كه بايد همديگر را تحمل كنيم و در يك رقابت دائمي با هم،‌ هر چه بيشتر و بهتر از رقيب خود پيش بيافتيم،‌ حال اين كار به هر قيمت و بهايي تمام شود اصلا برايمان مهم نيست. دولتمردان و جريانهاي سياسي، كافي است كه كوچكترين احساس خطري از طرف رقيب خود كند. با تمام قوا و با همه توان به حريف خود حمله مي برد و اصلا هم برايشان مهم نيست كه اين اقدام او به مليت و منافع ملي ضرري مي زند يا نه. مهم اين است كه از رقيب عقب نمانده و خود چند صباحي بيشتر رياست كنند. اكثر اين افراد بيشتر از اينكه به مليت يكپارچه افغاني تعلق داشته باشند،‌ به گرايشهاي حزبي و قومي خود وابستگي دارند.

زمانه بسيار بي رحم است. ترحم ديگران بر ما بيشتر از آنكه به نفع مان باشد،‌ به ضررمان است و تا وقتي كه همه به اين اجماع نرسيم كه ما در ديد ديگران خارجي هايي بيش نيستيم كه عيششان را خراب مي كنيم و افغانستان با همه كاستيها و بديهايش‌، وطن ماست، نمي توانيم انتظار رفتار هاي برابر و احترام آميز از آنان را داشته باشيم.

در آخر آنكه تا وقتي همه به راههاي برون رفت خود از ضعفي كه در آن گرفتاريم نيانديشيم و خود جمعي را پرورش ندهيم، همچنان در نگاه ديگران ضعيف خواهيم ماند و آنچه دلشان خواست در حقمان خواهند كرد.

چرا؟؟؟

salsal3 — Tue, 08 May 2007 16:05:18 GMT

به کدامین گناه ؟

سلام

salsal3 — Tue, 17 Apr 2007 08:46:18 GMT

سلام و سلامتي و خوبي و خوشي و شادي و هزار تا كلمه ی خوب دیگه به شما دوستان قندم .

امدم اما این بار متفاوت تر از گذشته.